Journal Entry:
Wed Nov 30, 2011, 7:39 AM
evlenecek yerim yok!
"yatacak yerim yok", dermis gibi oldu biraz, ama öyle. bugün bir kez daha anladim u isin stresli bisi oldugunu. biz kücücük bir organizasyonun altindan zor kalkiyoruz, millet yüzlerce kisilik dügün organizasyonlari yapiyor. wallahi saygiyla egiliyorum önlerinde.
yataktan kalktigimiz gibi hemen kale restorandaki dügün yemegimizi organize eden hatunu aradik ve ezik ezik: " eee, sey.... biz evlencek yer bulamiyoruz da, acaba sizin orda evlensek olur mu? hani bi kösede kivrilir, kimseye caktirmadan evleniveririz sessiz sedasiz." gicik oldum, nerdeyse böyledi durum. hatun da, kale hatunu da sözüm ona; "durun, bir bakayim, size hemen öyle sakkadanak cevap veremem" dedi. bekletti, bekletti. benim bu arada kalbim bademciklerimin arasinda atiyor. en sonunda, "cIKs, olmaz. bilmem ne bilmem ne gerek, kapali oda gerek. e-eh, olmaz." cevap da buna benzer bisi! haydaaa....
anlasilacagi üzre, bizim evlencek yerimiz yok. yaaaaa, kaldim ben o insani löp diye yutuverecek gibi duran kocaman, karanlik odayaaaa.....
hadi bari onu biraz düzgünlestirelim, agzimiza layik birseye dönüssün diye bu sefer cicekcileri dolastik. bir-iki-üc.... derken benim asfalyalar atti. cok düz mantik: yahu gelinlige o kadar para vermedim, neden iki gün sonra solucak ciceklere tonla para dökeyim?!
yani...
bakalim, yarini bekliyoruz simdi. evlendirme dairesindeki teyzeyle görüscez. buna bi hal care düsünsün, o zindan gibi yerlerde evlendirmesin bizi.
amin.