Falname`s News
öyle isteksiz basliyorum ki kelimelerime... moral veremeyecegimi bildigim zaman yazmak gelmiyor pek icimden. gercek hayatta konusmadigim gibi, yazmayi da birakiyorum. konusmadigim zaman yazmiyorum da.
bazen kendi sesimi özlüyorum, o duvarlara duvarlara carpan. güclü, kirilmayan kelimelerimi özlüyorum. simdi hepsinin boynu bükük, hepsi teker teker ürkek.
artik ne zaman, hangi sebeple ve nereye kayboldugumu bilmiyorum. bazen $alterlerim iniyor; ara veriyorum hayata. bilmeden oluyor, kendiliginden. ne fotograf cekiyorum artik, ne yazi yaziyorum, ne konusuyor, ne gülümsüyorum. son günlerim put taklidi yapmakla geciyor.
sIkIldim kendimden. yalnizligimdan. yoklugumdan. varligimdan. yorgunlugumdan. yalnizligimdan. yalnizligimdan.
bir okyanus kenarina götür beni. -seslendigim kimse yok da, ben yine de öylesine seslenmek istiyorum.- kocaman kocaman cakil taslari olsun kiyida. vakit aksam üstü olsun ki dalgalar büyümüs, olgunlasmis, yipranmis olsun benim gibi. hasmetli okyanustan tuzlu, yapis yapis bir rüzgar girsin iliklerime. beni götür oraya. cigerlerim yansin tuzdan. ah yalnizligimi bir deniz bilir.
deniz o kadar karanlik degildir. batacaksa ayaklarim diplere, bari denizin kenarinda batsin. yipranmis kagitlar gibi gözlerim. yoruldum. sesimi kistim. anlatmayi kestim. diyeceksin ki "o zaman bunu niye anlatiyorsun". insanim ben de anacim, kaya olsa catlar. ben ne yapayim.
-
schönes WE wünsch' ich.
çünkü seni okuyan arkadaşların her daim var buralarda,
ve içinde sönen ışıkların en kısa sürede tekrar yanacağına inanıyorum
pretty early in the morning to write a journal, isn´t it?
& what about the sea & the moonlight?
yeah... still didn´t learn a few words more, ´cause my... "teacher" disappeared...
duymasam da, bana da çarpıp yankı yapan sesini ben de özledim şimdi. yeniden duyacağım ama o sesi, biliyorum.